Ντοκιμαντέρ Μικρασιατικό Γηροκομείο

«Υπάρχουν τόποι που χτίζονται με πέτρα… και τόποι που χτίζονται με μνήμη.»

Το Γηροκομειό της Πάτρας είναι ένας τέτοιος τόπος.

Πριν από έναν αιώνα, άνθρωποι ξεριζωμένοι από τις αλησμόνητες πατρίδες της Μικράς Ασίας έφτασαν εδώ, κουβαλώντας ό,τι δεν μπορούσε να χαθεί: την πίστη, τις αξίες, τις παραδόσεις, τον πολιτισμό και την ελπίδα για μια νέα αρχή.

Πάνω σε μια άγονη γη ίδρυσαν τον Αγροτικό Προσφυγικό Συνοικισμό. Με τα χέρια τους έκαναν τον τόπο να ανθίσει. Δημιούργησαν σπίτια, οικογένειες, περιβόλια, ελαιώνες και αμπέλια. Ρίζωσαν χωρίς ποτέ να ξεχάσουν τις πατρίδες που άφησαν πίσω τους ,το Σεβδίκιοϊ ,την Μενεμένη τα Βουρλα το Αϊδίνι και το Αϊβαλί.

Οι αγώνες, οι θυσίες και τα όνειρά τους έγιναν το θεμέλιο των επόμενων γενεών και ένα πολύτιμο κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας, στους αγώνες για δημοκρατία, ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική πρόοδο.

Εκατό χρόνια μετά, δεν τους θυμόμαστε μόνο.

Τους ευγνωμονούμε.

Γιατί μέσα από τη δική τους δύναμη γεννήθηκε η δική μας ταυτότητα.

Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι αφιερωμένο στους πρόσφυγες του Γηροκομείου. Στους ανθρώπους που απέδειξαν πως, όσο βαθύς κι αν είναι ο ξεριζωμός, η μνήμη μπορεί να γίνει ρίζα, η εργασία δημιουργία και η ελπίδα μέλλον.

«Στους ανθρώπους που έχασαν την πατρίδα τους, αλλά δημιούργησαν τη δική μας.»